Pacyfikować wszystkich, nikogo nie oszczędzać! (Flower Power)

Pacyfikować wszystkich, nikogo nie oszczędzać! (Flower Power)

Jerzy Bielunas w drugim dniu Przeglądu Piosenki Aktorskiej zaprosił widzów na wieczór poezji. Był to wieczór nieprzeciętny, tak jak wiersze Jacka Podsiadły, które stały się inspiracją do stworzenia muzycznego widowiska zatytułowanego Flower Power. Refleksja nad minionym ustrojem w Polsce i nad potrzebą wyzwolenia się ludzi od wszelkich form nacisku została uzupełniona piosenkami, dającymi się wspólnie określić jako niepokorne. Chociaż ich twórcy – wśród nich Nick Cave, Bob Dylan czy Jimi Hendrix – nie śpiewali o Polsce lat 70-tych, nowe interpretacje artystów zaproszonych przez reżysera do tego koncertu sprawiły, że piosenki te stały się bardzo bliskie PRLowej rzeczywistości.

Gdyby chcieć ze znanych utworów stworzyć projekt muzyczny bliski tematyce i sile przekazu musicalowi Hair z całą pewnością mogłoby to wyglądać tak, jak wymyślił to Bielunas w swoim Flower Power. Jacek Podsiadło w swojej poezji zawarł refleksje bardzo zbieżne z tym, co opowiadali twórcy tego niezapomnianego, broadwayowskiego widowiska. W Hair więcej jednak znalazło się radosnej, niczym nieskrępowanej euforii dzieci-kwiatów, zaś u polskiego poety szala nieco przechyliła się z „make love” na stronę „make peace”. Dlatego również w koncercie Flower Power na pierwszy plan zamiast kwiatów we włosach – jak sugerował tytuł – wysunęła się symboliczna pacyfa.

Koncert w swojej konstrukcji został dość prosto pomyślany. Dwaj narratorzy – Andrzej Kłak i Robert Więckiewicz – recytowali teksty zaczerpnięte z poezji Jacka Podsiadły i jego słowami opowiadali o komunistycznej Polsce. Nie była to jednak, jak mogłoby się wydawać, lekcja historii, a raczej niezwykle osobiste przemyślenia człowieka o bardzo zdecydowanych poglądach. Główny bohater Flower Power, snując swoją anarchopacyfistyczną wizję zachęcał do buntowania się przeciwko jakimkolwiek ograniczeniom. Kilkakrotnie na scenę wkraczała również Iwona Bielska, której przypadły w udziale te refleksje, które w najbardziej ironiczny sposób komentowały czasy PRLu. W jej monologach wykorzystywane były więc też stereotypowe symbole tamtego okresu, jak choćby kredens, który „każdy powinien mieć”. Tę subiektywną ocenę Polski Ludowej przerywały co rusz występy pozostałych zaproszonych do koncertu gości: Kingi Preis, Anny Malek, Adama Nowaka, Tomasza Organka, Cezarego Studniaka oraz Mateusza Pospieszalskiego, który kierował również tego wieczoru bandem. Utwory pełniły rolę muzycznego uzupełnienia opowieści, w mniejszym lub większym stopniu stanowiąc komentarz do poezji przytaczanych przez narratorów. Na finał reżyser zachował występ Emose Uhunmwangho i Anny Malek, które brawurowo zaśpiewały Aquarius ze wspomnianego wcześniej musicalu Hair. Było to jedno z dwóch mocnych zakończeń tego koncertu. Drugie stanowiło swoiste podsumowanie wszystkich wcześniej przywołanych wierszy, które wygłosił Andrzej Kłak, mówiąc o tym, że „ustrój musi się zmienić, ale najpierw zmienić musimy się my wszyscy”.

Jerzemu Bielunasowi zdecydowanie udało się w ciekawy, a przy tym nieprzesadzony i nieprzyćmiony nazbyt rozbudowaną otoczką sposób oddać na scenie Teatru Muzycznego Capitol głos poecie. We Flower Power najcenniejsza była symbioza, w której znalazły się dwa porządki – narracyjny i koncertowy – pozwalająca na czerpanie przyjemności zarówno z wysłuchiwania wspaniale zinterpretowanych wierszy, jak i świetnie zaśpiewanych utworów. Piosenki w większości dobrze znane – wśród nich najpopularniejsze Another Brick in the Wall” czy Imagine – zabrzmiały świeżo dzięki aranżacjom Mateusza Pospieszalskiego. Jeżeli buntować się przeciwko reżimom, ograniczeniom wolności myśli i słowa, czy obowiązkowi wojskowemu lub nawet edukacji to najchętniej przy użyciu tak dobrej muzyki! Make music, not war!

Katarzyna Mikołajewska, Teatralia Wrocław

Internetowy Magazyn „Teatralia”, numer 230/2018

39. Przegląd Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu

Flower Power

Scenariusz i reżyseria: Jerzy Bielunas
Na podstawie wierszy Jacka Podsiadły i piosenek Nicka Cave’a, Boba Dylana, Guns N’ Roses, Jimiego Hendrixa, Micka Jaggera, Johna Lennona, Amandy McBroom, Barry’ego McGuire, Joni Mitchell i Franka Zappy
Tłumaczenie piosenek: Jacek Podsiadło

Aranżacje i kierownictwo muzyczne: Mateusz Pospieszalski
Scenografia i kostiumy: Honorata Mochalska-Błachut, Anna Czyż
Wizualizacje: Anna Szalwa, Daniel Kusak
Konsultacja w zakresie ruchu scenicznego: Ewelina Ciszewska

Występują
Iwona Bielska, Kinga Preis, Anna Malek, Emose Uhunmwangho, Andrzej Kłak, Adam Nowak, Tomasz Organek, Mateusz Pospieszalski, Cezary Studniak, Robert Więckiewicz i studenci AST Wrocław: Piotr Czarniecki, Karol Donda, Jakub Mikulak, Tomasz Ostach, Wojciech Świeściak, Paweł Wydrzyński

Chór: Magda Śniadecka (kierownictwo, śpiew), Katarzyna Mirowska, Marcin Wawrzynowicz
Muzycy: Mateusz Pospieszalski – band leader / saksofony, Darek Bafeltowski – gitara, Lesław Matecki – gitara, Łukasz Pospieszalski – organy, fortepian, Maksymilian Mucha – gitara basowa, Łukasz Moskal – perkusja

Premiera: 17 marca 2018

fot. Tomasz Walkow

 

Katarzyna Mikołajewska – rocznik 89. Absolwentka kulturoznawstwa ze specjalnością krytyka artystyczna. W teatraliach od 2010 roku. Recenzuje spektakle także dla artPapieru, Czasu Kultury i redaguje dział Teatr w „2Miesięczniku. Piśmie ludzi przełomowych”. Kiedy nie przesiaduje we wrocławskich teatrach lubi uprawiać turystykę teatralną, choć żałuje, że wciąż ma na to zbyt mało czasu.