W marszu ku śmierci (Umiłowanie/Dead Walk Love)

W marszu ku śmierci (Umiłowanie/Dead Walk Love)

Spektakl niczym subtelny, romantyczny wiersz, opowiada wyrafinowaną metaforą o miłości kobiety i mężczyzny. Mistyczny w formie i przekazie. Jego twórcy dotykają głębi człowieczeństwa, powodując wzruszenie. To historia małżeńskiego dwubiegunowego umiłowania siebie i ojczyzny, którego zwieńczeniem jest podwójne samobójstwo. W imię wyższej idei, by nie dusza, a ciało zostało splamione krwią. Oczyszczenie, tak charakterystyczne dla poezji, staje się sposobem na pokonanie czasu, przestrzeni i śmierci.

Inspiracją do stworzenia inscenizacji było opowiadanie Umiłowanie ojczyzny japońskiego pisarza Mishimy Yukio. Główni bohaterowie, porucznik Pierwszego Gwardyjskiego Pułku Piechoty Takeyama Shinji oraz jego żona Reiko, nie mając żadnego wyboru, decydują się na rytualne, bohaterskie samobójstwo.

Spektakl Umiłowanie w reżyserii Jadwigi Rodowicz-Czechowskiej to próba przeniesienia literackich postaci w sceniczny świat teatru i wyrażenia kłębiących się w nich uczuć w sposób charakterystyczny dla japońskiej kultury. Za pomocą ruchu, mowy ciała, gestykulacji i mimiki, opowiadana jest przejmująca historia śmierci dwojga bliskich sobie ludzi. Poetycka, liryczna forma całego spektaklu umożliwia kontemplację czegoś pięknego, na pograniczu teatru tańca i pantomimy.

To spektakl, którego należy doświadczać przez pryzmat emocji, jakie w nas wywołuje. Bardzo zmysłowy, sensualny, namiętny. Pobudzający do refleksji nad światem, który zmusza niewinnych ludzi, by zadawali sobie, stojąc nad przepaścią, śmiertelny cios mieczem. Takeyama nie chce spadać bezradnie w dół. Odważnie kroczy u boku swej ukochanej w marszu ku śmierci.

Dla aktorów – Julianny Bloodgood i Rafała Habela – japońska, minimalistyczna i oszczędna forma sceniczna stała się szansą na poprowadzenie narracji za pomocą najbardziej wyrazistych środków przekazu: własnych, doskonale technicznie skoordynowanych ciał. Dwie zsynchronizowane figury o pomalowanych na biało twarzach, pogrążone w mistycznej nostalgii, płyną do nowej rzeczywistości. Biegną w wyścigu, gdzie główną wygraną jest oczyszczenie duszy. Naładowane energią ciała w miłosnym uścisku, w ostatnim momencie przed śmiercią, pragną bliskości w sposób ostateczny. Bohaterowie chcą się pożegnać z ziemskim życiem, by chwilę potem udać się wspólnie w nieznane. Gest ma tu wymowę kluczową, bo w duecie z muzyką tworzy obrazy, które widz ma okazję pochłaniać uważnie i dojrzale.

Cały spektakl przypomina spirytualny rytuał, wzbogacony o rekwizyty i specjalną ścieżkę dźwiękową skomponowaną przez Macieja Rychłego. Kolor odgrywa tutaj rolę szczególną. Sposób, w jaki jest akcentowany, ma w sobie specyficzną japońską subtelność. Kostiumy i umiejętnie zestawione ze sobą barwy, kształty, materiały oraz przedmioty uwydatniają symboliczną i metaforyczną wizję widowiska. Ustawiony na środku półmisek, do którego kapie z sufitu najpierw woda, a potem krew, ma obrazować czystość, życie i śmierć. W tradycji feng shui woda symbolizuje to, co nieuchwytne. Dwa lustra, czerwona mata i osiem białych prostokątów budujących scenę to dowód, że charakterystyczne dla Japonii umiłowanie harmonii znajduje swoje odzwierciedlenie również w scenografii.

Spektakle z repertuaru Teatru Pieśni Kozła mają na celu przede wszystkim stwarzanie nowych możliwości i perspektyw dla wyjątkowych artystycznych doświadczeń. Umiłowanie jest tego bardzo dobrym przykładem, bo to przedstawienie, które ma w sobie epicką historię, poezję i dramat, choć prawie w ogóle nie pojawiają się w nim słowa. To spektakl, który czujemy.

 

Angelika Szubert, Teatralia Wrocław
Internetowy Magazyn „Teatralia”, numer 153/2015

Teatr Pieśń Kozła

Mishima Yukio

Umiłowanie/Dead Walk Love

przekład: Henryk Lipszyc

reżyseria: Jadwiga Rodowicz-Czechowska

muzyka: Maciej Rychły

scenografia i kostiumy: Jadwiga Rodowicz-Czechowska

obsada: Julianna Bloodgood, Rafal Habel

premiera: 14 listopada 2015

fot. Mateusz Bral

 

Angelika Szubert – studentka historii sztuki. Absolwentka dziennikarstwa. Estetka, sentymentalistka, miłośniczka surrealizmu i teatru dramatycznego