Dżungla jest w nas (Amazonia)

Konwencja czy przygoda? Konsumpcja czy wolność? Amazonia to gra ze współczesnością, kpina z umiłowania zbytku i polskich seriali, w których szukamy prawdy o świecie. Tymczasem telewizyjne produkcje są równie prawdziwe, co wyświetlana z telebimu amazońska dżungla.

Amazonia to symbol spełnionych marzeń, kraina pachnącą przygodą, ale i tytuł serialu, w którym grają bohaterowie sztuki. Jak przetrwać w dżungli? Zawsze można ulec pokusie łatwej sławy i „pokazać cycki” (albo, w ramach kompromisu, chociaż jedną pierś), zarabiać na życie, paradując w kostiumie pizzy ze zbyt małymi otworkami na oczy. Mamy ludzi młodych, zdolnych, wykształconych (to aktorzy) i bezrobotnych. Szukają swojego miejsca na świecie, zastanawiają się nad tym, kim są i dokąd zmierzają, pragną przeżyć życie szybko i na skróty, zarobić, ale się nie narobić. Właściwie… smutna to rzecz – opowieść o tym, jak w dzisiejszym świecie łatwo utracić tożsamość, zapomnieć o ideałach, a marzenia i wielkie plany zamienić na pracę jako kufel piwa (wiadomo, profesjonalny aktor zagra go lepiej). Tu każdy jest samotny: Mundek (Paweł Domagała) chciałby być Wiedźminem, ale w rzeczywistości, Aneta (Agata Wątróbska) uczy się, że talent i uroda to nie wszystko, bo show-biznesem rządzą określone zasady, Krzysztof (Maciej Zakościelny) niby w serialu się realizuje, ale ucieka od siebie i rozpaczliwie szuka uczucia. Jest jeszcze Jurek (Łukasz Lewandowski), któremu marzy się wystawienie ambitnej sztuki. Artystyczne okazuje się to, co niezrozumiałe, bo sensie i zawartości spektaklu wie jedynie (też nie zawsze) sam twórca. Jerzy to kpina z wielu reżyserów – dostaje do rąk tworzywo i nie bardzo wie, co z nim zrobić. Nie potrafi udzielić aktorom żadnych wskazówek, jest kapryśny, rozhisteryzowany i zupełnie niekompetentny. Twórca serialu (Krzysztof Stelmaszyk) doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że sprzedaje ludziom kicz: tłumaczy to tym, że ma trzy rodziny do wykarmienia. Ile można zrobić dla pieniędzy? Jak wysoką cenę warto zapłacić za sukces? Lepiej być kuflem piwa czy wzruszać, upodlając się w serialu? Trudny wybór. Granice między sztuką niską a wysoką, chałturą a aktorstwem ulegają zatarciu. Ktoś się sprzeda, ktoś pozostanie wierny swoim ideałom, komuś wystarczy środków na utrzymanie licznej rodziny, a ktoś pożegna się z ciepłą posadką (praca to rzecz niepewna).

Amazonia nikogo nie oszczędza: karci młodych, którzy godzą się na bylejakość, kpi z seriali, z teatru, do którego wkrada się chałtura i w którym nic się nie dzieje, z ideałów, które gubią się gdzieś po drodze w pogoni za sławą, łatwym sukcesem i równie łatwymi pieniędzmi. Młodzi, karmieni ideałami ludzie (wmówiono im, że zadaniem aktorów jest granie Gustawów-Konradów i Ofelii) doznają bolesnej konfrontacji z rzeczywistością. Ta oferuje im grę w serialu za godziwe pieniądze lub alternatywną (ale i kabotyńską) sztukę, która zysku im nie przyniesie. Niby jest komicznie, ale również absurdalnie i tragicznie.

Amazonia pokazuje, jak może zmienić nas świat (jeśli tylko mu na to pozwolimy). Jawimy się jako ludzie, którzy się sprzedają, udają, zakładają coraz to nowe maski, rezygnują z ambitnych planów (spójrzmy na Krzysztofa) na rzecz łatwego zarobku. Lekarstwem na współczesne lęki, bolączki i dylematy jest śmiech: to on pozwala je oswoić. I pewnie dlatego Amazonia to spektakl mocno „wygładzony”. Żarty są dosadne, ale nie wulgarne, smutek niezbyt głęboki, a refleksja – przykryta humorem.

Monika Szweda, Teatralia Warszawa
Internetowy Magazyn „Teatralia” numer 64/2013

Teatr Dramatyczny (scena na Woli im. Tadeusza Łomnickiego) w Warszawie

Amazonia

Michał Walczak

reżyseria: Agnieszka Glińska

scenografia: Agnieszka Zawadowska

oprawa muzyczna: Anna Malarowska

reżyseria światła: Magda Górfińska

ruch sceniczny: Weronika Pelczyńska

kierownictwo produkcji: Magdalena Romańska

asystent reżysera: Mateusz Karoń

obsada:  Patrycja Soliman/ Zuzanna Grabowska, Agata Wątróbska, Paweł Domagała, Krzysztof Stelmaszyk, Łukasz Lewandowski, Maciej Zakościelny

premiera: 4 lutego 2011

fot. mat. teatru

Monika Szweda – absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej SWPS, studentka kulturoznawstwa na UKSW.