Dawno, dawno temu w Meksyku (Zorro)

Dawno, dawno temu w Meksyku (Zorro)

W meksykańskim Nuevo León życie toczy się spokojnie. Czas płynie powoli, prace wykonuje się bez pośpiechu, a wieczorem, gdy zachodzi słońce, wspólnie śpiewa się nastrojowe pieśni. Świat pełen jest kolorów, wzajemnej życzliwości i uśmiechu. A jednak! Jak się okazuje, to piękne miasteczko zaczyna toczyć choroba niesprawiedliwości oraz wyzysku…

Reżyser (Arkadiusz Klucznik) przenosi tekst Dariusza Czajkowskiego na scenę z bardzo dobrym skutkiem. Historia Zorro nadal jest ciekawa i intrygująca. Schemat dobrze znany. Młodzieniec, odbywszy studia w Hiszpanii, wraca w swoje rodzinne strony. Okazuje się, że jego ojciec nie sprawuje już władzy w mieście, a ludzie żyją w strachu o swoje życie i zdrowie. Nie mija zbyt dużo czasu, gdy panicz przywdziewa maskę i staje w obronie najsłabszych. Zaletą spektaklu jest jednak to, że ten schemat zostaje wypełniony ciekawymi zdarzeniami i intrygami, które śledzi się z ciekawością bez względu na wiek.

Nie byłoby to możliwe bez niezwykle interesujących postaci, z których aktorzy wydobywają to, co najciekawsze – determinację, humor i indywidualność. Obserwujemy tych ͢͢bohaterów z dużym zainteresowaniem, również we wspaniałych scenach zbiorowych, w których śpiewają, tańczą lub wykłócają się z żołnierzami o daniny. Tytułowy bohater (Maciej Owczarek) jest intrygujący, zabawny i czarujący, wpisuje się w ramy ,,szarmanckiego złoczyńcy”, choć przecież złoczyńcą trudno go nazwać biorąc po uwagę to, jak pomaga mieszkańcom. Być może nie do końca wybrzmiewa sama przemiana głównego bohatera. Zorro, jest to postać, której kibicuje się od początku i to nie tylko w scenach walki o dobro miasteczka, lecz również o wybrankę (Natalia Zduń). Dialogi Zorro i córki gubernatora jego w domu oraz na balu są tak elektryzujące, że szkoda uronić choćby pół słowa z tej cudownej gry pozorów i niedopowiedzeń. Świetnie wypadają przedstawiciele nowej władzy w miasteczku (Robert Luszowski, Bogusław Michałek) oraz służąca snująca opowieść o lisie, tworząc swoistą genezę zamaskowanego wojownika, która ukazuje nam motywacje tytułowego bohatera (Małgorzata Szczyrek), a także żona gubernatora, której czułość oschłość i niezrozumienie dla córki przypomina postać molierowskiego Skąpca (Anna Kukułowicz). Bardzo mocną stroną przedstawienia są przepyszne postaci kobiece, na czele których, bez wątpienia, stoi siostra głównego bohatera. Ewa Mrówczyńska, która wcieliła się w jej rolę stworzyła kreację dzielniej i odważnej kobiety, pełnej hartu ducha i wiary w to, że nie można żyć w kłamstwie. Jej determinacja oraz siła sprawiała, że, niczym wielka romantyczna bohaterka, nadaje słowom siłę, prowokując do działania i mobilizując wielką siłę ducha. Przez chwilę nawet miałem nadzieję, że ta charyzmatyczna postać okaże się ,,czarnym lisem” i bohaterem (bohaterką!) w masce. Przyznam, że byłby to wyborny fabularny twist.

Nie tylko aktorski warsztat, ale również piękna scenografia (Mariusz Napierała) oraz kostiumy (Katarzyna Sankowska) to elementy, które budują klimat przedstawienia. A klimat ten zaiste godny jest najwyższego uznania. Twórcy wyczarowali widzom meksykańskie miasteczko. Z jego kolorytem, zapachem, melancholią i tęsknotą, podkreślonymi podbudowaną nostalgicznymi oraz wpadającymi w ucho motywami muzycznymi (Katarzyna Dziewiątkowska).

Zorro to kolejny udany spektakl Teatru Maska. Młodsi widzowie z pewnością polubią jego elementy wizualne oraz historię dzielnego młodzieńca. Starsi – i docenią kreacje oraz zgrabnie poprowadzoną intrygę. Nie ulega wątpliwości, że jedni i drudzy z tęsknotą będą opuszczać przepiękne i urokliwe Nuevo León, które nam wyczarowane przez wspaniały zespół (nie tylko aktorski) Teatru Maska.

Mateusz Kucab, Teatralia Rzeszów

Internetowy Magazyn ,,Teatralia”, numer 229/2018

Teatr Maska w Rzeszowie

Zorro

scenariusz: Dariusz Czajkowski
reżyseria: Arkadiusz Klucznik
scenografia: Mariusz Napierała
kostiumy: Katarzyna Sankowska
muzyka: Tercet Egzotyczny, Katarzyna Dziewiątkowska
choreografia: Marta Bury
fechtunek: Maciej Piotrowski
konsultacje kulturowe: Ricardo Rubio (Meksyk)
asystent reżysera: Jadwiga Domka

próba generalna / premiera: 18 lutego 2018

fot. materiały Teatru Maska