Czterdzieści lat PTT (Czterdzieści)

Czterdzieści lat PTT (Czterdzieści)

Spektakl Czterdzieści to wisienka na torcie zespołu Polskiego Teatru Tańca, który obchodzi w tym roku jubileusz czterdziestolecia wyjątkowej działalności artystycznej. Reżyserii podjął się choreograf związany między innymi z Narodowym Baletem Norweskim, Philadelphia Live Arts czy też Teatrem Puszkina, Jo Strømgren.

Początek ma miejsce w jakiejś wsi w Polsce, gdzie na świat przychodzi Urszula. Schematem fabularnym staje się jej historia, a każdy etap życia bohaterki związany jest z poczuciem inności i pragnieniem znalezienia swojego miejsca. Dziedzicząc po ojcu – Francuzie – czarne włosy i pasję  do gitary, wyrusza w podróż po Europie. Beztroskie lata, namiętność płynąca  z romansów z kobietami i mężczyznami przynoszą jedynie chwilowe poczucie przynależności, a wieść o śmierci ojca pogrąża ją w tęsknocie za domem.

Urszula, będąc autorką-narratorką swojej opowieści, często zatrzymuje akcję  i przygląda się napotykanym personom, by z ulgą ustawić się z nimi  do wspólnej fotografii. Pozostali tancerze pełnią funkcję tła – w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Obrazują napięcia społeczne i przemiany zachodzące  w świecie jako konieczną ingrediencję życia. Radosne sceny tańca na plaży, zabawy w karczmie przeplatane są jesiennymi krajobrazami i wizerunkami przygnębionych, szukających odwzajemnionego ciepła ciał.

Wyraźnie zasygnalizowany przedział czasowy spektaklu obejmuje lata 1973-2013. Historia polityczna nie jest tu jednak istotna, to raczej historia życia pojedynczej osoby – w pierwszych scenach wynurza się rzeźnik przyjmujący poród kobiety, a komizm wynikający z tej sytuacji podkreślała narracja prowadzona z offu. Twórcy projektu skoncentrowali się na uniwersalnej metaforze życia jako książki – znakiem scenograficznym są ustawione z dwóch stron sceny wysokie ściany ulepione z kartek papieru, niekiedy tworzące ramę obrazu dla zastygających w bezruchu tancerzy, innym razem – niczym szpula taśmy filmowej – obejmujące w kadrze wędrówkę napotkanych przez Urszulę ludzi. Ściany te, skrywając niekiedy świat przedstawiony, pełniły również funkcję współczesnego skené.

Czterdzieści to bardzo lekkie połączenie dobrego tańca z krótkimi etiudami aktorskimi, a uniwersalność historii powoduje, że spektakl trafia nie tylko  do polskiej publiczności. Będzie można przekonać się o tym już 17 sierpnia – zainauguruje on X Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca Dancing Poznań.

Natalia Grygiel, Teatralia Poznań
Internetowy Magazyn „Teatralia”, Dodatek do numeru 66/2013

Polski Teatr Tańca w Poznaniu

Czterdzieści
reżyseria, choreografia, scenografia i teksty: Jo Strømgren
reżyseria światła: Hans J. Skogen
kostiumy: Bregje van Balen
asystentka: Adriana Cygankiewicz
muzyka: Jo Strømgren, Viljo Vesterinen, George Brassens, Fryderyk Chopin, Giacomo Puccini, Francisco Tarrega, Serge Gainsbourg, Giovanni Battista Pergolesi, Antonio Vivaldi, Norbert Gabla, Ronan Hardiman, Ich Troje, Astor Piazzolla, Alfredo Catalani, Eleni Karaindrou, Lars Årdal
opracowanie muzyki: Krzysztof „Wiki” Nowikow
kierownik prób: Anna Gruszka
obsada premierowa: Andrzej Adamczak, Karina Adamczak-Kasprzak, Urszula Bernat-Jałocha, Artur Bieńkowski, Niels Claes, Adriana Cygankiewicz, Agnieszka Fertała, Paulina Jaksim, Zbigniew Kocięba, Katarzyna Kulmińska, Kornelia Lech, Karol Miękina/Guillermo Millan Merida, Jacek Niepsujewicz/Paweł Malicki, Daniel Navarro Lorenzo, Josefine Patzelt, Tomasz Pomersbach, Luca Scarpa/Marcin Motyl, Daniel Stryjecki, Paulina Wycichowska
premiera: 15 i 16 czerwca 2013

fot. Maciej Zakrzewski (zdjęcie z próby)

Natalia Grygiel – rocznik 1987, teatrolożka. W Kole Naukowym Instytutu Wschodniego prowadziła sekcję Teatru i Literatury. W czerwcu 2012 roku zrealizowała autorski scenariusz Kolonia karna pod okiem Bartka Frąckowiaka. Interesuje się współczesną antropologią.