Czy Michael Jackson jest księżycem? (Noc bez księżyca)

Czy Michael Jackson jest księżycem? (Noc bez księżyca)

Nocny mrok rozświetlony bywa srebrzystym blaskiem. Księżyc, niczym dobry przyjaciel uspokaja niepokój i łagodzi ciemność. A co jeśli pewnego razu zniknie? Ktoś zapewne wyruszy na jego poszukiwania. I na pewno będzie to dziecko. Mała dziewczynka. Etgar Keret i Shira Geffen napisali książkę właśnie o takiej dziewczynce, która pewnej nocy wyruszyła, by odnaleźć zagubiony księżyc. Na podstawie tego tekstu Maćko Prusak wyreżyserował spektakl we Wrocławskim Teatrze Lalek. Premiera otworzyła 3. Przegląd Nowego Teatru dla Dzieci.

Mała Zohar (Agata Kucińska) w swoim białym, czystym i minimalistycznie urządzonym pokoju powinna szykować się już do snu. Ale nie ma najmniejszego zamiaru. Włącza głośno radio, staje na wielkim stosie materacy niczym tytułowa bohaterka baśni Księżniczka na ziarnku grochu i razem ze swoimi lalkami ubranymi w kolorowe garnitury tańczy do piosenki Thriller Michaela Jacksona. Niestety tata przerywa radosną zabawę, usadawia córeczkę w łóżku i zaczyna czytać. Gdy tylko zauważa, że zasnęła, gasi światło i na palcach opuszcza jej pokój. Dziewczynka jednak tylko udaje, że śpi. Zaraz po wyjściu taty znowu zaczyna zabawę. Po chwili orientuje się, że wielki srebrzysty księżyc, który jeszcze przed chwilą widziała przez okno, zniknął z nieba. Przerażona postanawia wyruszyć na jego poszukiwanie. Ubrana w niebieska piżamę, skarpetki i żółty beret wymyka się z domu, a za nią wybiegają lalki. Dzielna Zohar rozpocznie niezwykłą przygodę w świecie pełnym niesłychanych wrażeń i intrygujących bohaterów. Atmosfera tajemnicza i oniryczna nie znaczy wcale, że to sen. Może gdzieś naprawdę tańczą walca ludzie z głowami ryb, wielkie, miłe tygrysy przesiadują, czekając na dzieci, a gigantyczne sowy, mrugają majestatycznie? A skąd wiecie, że nie? Byliście kiedyś na wyprawie w poszukiwaniu księżyca? No właśnie! A Zohar była – wie lepiej.

Dziewczynka trafia w coraz to nowe miejsca, napotyka kolejne postacie. Wszystkim tłumaczy cel swojej wędrówki, opowiada o księżycu, jednak nikt nie potrafi jej pomóc. W pewnym momencie Zohar słyszy dobiegającą zza małych drzwiczek znajomą, ulubioną muzykę – Smooth Criminal Michaela Jacksona. Otwiera drzwi i widzi, że za nimi w niewielkim pokoju siedzi pan w żółtej koszuli (może to nawet jej tata?), któremu inny mężczyzna ubrany w błyszczące srebrne spodnie i srebrzysty garnitur pokazuje choreografię i ruchy, do złudzenia przypominające te tak charakterystyczne dla Michaela Jacksona. Co to ma być?! I kim jest postać w srebrnym garniturze tak pięknie migoczącym w świetle? Zniecierpliwiona dziewczynka sadza tajemniczego bohatera w maleńkim foteliku. Poszukiwania jednak trwają nadal, a ludzie pozbawieni światła są zagubieni i bezradni niczym lunatycy. Nagle wszyscy już wiedzą i znaczącą patrzą na srebrzystego jegomościa. Ten wchodzi więc po drabinie na dach i gdy tylko zniknie z oczu wyczekująco wpatrujących się w niego ludzi, na niebie znów pojawia się srebrzysto świecący księżyc. Wszystko wraca do normy. Światło oswaja noc. Ale kim jest ta postać? Panem Księżycem? A może to idol Zohar – Michael Jackson? No bo kto w końcu najlepiej potrafił moonwalk? Kto w takim razie świeci na niebie?

Przedstawienie jest intertekstualne, bo – co zabawne – Radosław Kasiukiewicz, który tu jest Panem Księżycem, w spektaklu W środku słońca gromadzi się popiół wciela się w postać Słońca.

W spektaklu nie pada ani jedno słowo. Maćko Prusak, jako choreograf w głównej mierze posługuje się uniwersalnym językiem ruchu, gestu, mimiki, uzupełnionymi przez bardzo dobrze zakomponowaną warstwę dźwiękowo-muzyczną.

Czy to jest przedstawienie dla dzieci? Trudno powiedzieć. Z pewnością dzieci zrozumieją fabułę i przekaz, w lot chwytają przecież gesty, symbole, od razu orientują się, jeśli zmienia się miejsce akcji. Niektóre sceny mogą być dla dzieci jednak zbyt długie i nużące. Dorośli za to świetnie odnajdą się w tym pięknym wizualnie przedstawieniu. Nie brakuje tam wielu zabawnych scen, śmieszących właśnie głównie dorosłych, jak chociażby ta, gdy Zohar napotyka roztańczony i głośny zespół flamenco.

Wyjrzyjcie przez okno. Jest księżyc? Bo może zaraz trzeba będzie wyruszyć na jego poszukiwania. Ale spokojnie, zawsze znajdzie się jakaś odważna dziewczynka, która zrobi to za was.

Karolina Przystupa, Teatralia Wrocław
Internetowy magazyn Teatralia numer 140/2015

3 Przegląd Nowego Teatru dla Dzieci, 29.05.-03.06.2015, Wrocław

Wrocławski Teatr Lalek

Noc bez księżyca

scenariusz i dramaturgia: Marta Giergielewicz na podst. książki Etgara Kereta i Shiry Geffen Noc bez księżyca

reżyseria i choreografia: Maćko Prusak

scenografia, światła, projekcje video: Mirek Kaczmarek

muzyka: Patrycja Hefczyńska i Marcin Kowalski, aranżacja utworu Rity Mitsouko
Marcia Bailla: Grzegorz Mazo

obsada: Agata Kucińska, Tomasz Maśląkowski, Marek Tatko, Patrycja Łacina-Miarka, Kamila Chruściel, Marta Kwiek, Radosław Kasiukiewicz, Sławomir Przepiórka, Grzegorz Mazoń, Marek Koziarczyk

premiera 29 maja 2015

fot. materiały prasowe

Karolina Przystupa – rocznik 1993. Studiuje Filologię Polską na Uniwersytecie Wrocławskim, trenuje taniec współczesny i biega na koncerty jazzowe. Interesuje się korespondencją sztuk. Kocha teatr. Każdy gatunek, w każdej formie i pod każdą postacią, a najbardziej teatr lalek i teatr animacji.