W poszukiwaniu zrozumienia
"Ballada o Ricky i Ronnym" to liryczna opowieść o zagubieniu, niezrozumieniu oraz trudnej miłości. Spektakl jest wynikiem współpracy dwojga aktorów. W tym projekcie każde z nich wystąpiło w potrójnej roli. Anna Sophia Bonnema jest autorką libretta, natomiast Hans Petter Dahl napisał muzykę, wspólnie wyreżyserowali przedstawienie, w którym zagrali.
Razem, a jednak osobno. Nie ulega wątpliwości, że Ricky i Ronny to kochająca się para, lecz jak to czasem w życiu bywa, miłość nie wystarcza. Słowa "kocham cię" są tak trudne, a stają się wręcz banalne, gdy powtarza się je bez zastanowienia i zbyt często. Bohaterowie zamieniają je na "fuck you" i słyszą w odpowiedzi "fuck you too". Mówią to niby w złości, lecz jest jasne, że nie mogliby żyć bez siebie, są uzależnieni od siebie nawzajem. Wydają się zagubieni i strasznie samotni, mimo tego że mają siebie. Jedyną przyjaciółką Ricky jest jej żarłoczna torebka, która pożera niezliczone ilości przedmiotów. Jednak pewnego dnia jedyna powiernica kobiety zostaje skradziona, wtedy Ronny opowiada o śnie, w którym zabija złodzieja. Roztrzaskuje mu głowę kijem golfowym.
"Ballada o Ricky i Ronnym"
Tak zaczyna się wejście w sferę marzeń, w którą bohaterowie uciekają przed światem i przed samymi sobą. Śpiewają o tym, jacy są puści, smutni i wyczerpani swym płytkim, jałowym życiem. Szukają czegoś, co je wypełni i nada mu sens. Pogubieni w codziennej bieganinie i gąszczu nieporozumień starają się odnaleźć również siebie nawzajem. Ciężar bytu zmusza ich do depresji i rozpaczy. Doprowadza to do powstania wspólnej wizji, która powróci na końcu ich historii. Widzą skaczących z okna przyjaciół i sąsiadów, którzy szczęśliwi szybują w przestworzach. Nareszcie są wolni. Główni bohaterowie nie są gotowi jednak do tego absolutnego uwolnienia się. Nie, jeszcze nie teraz. Być może tli się w nich jeszcze iskierka nadziei, że jest jakaś szansa na szczęście. Nie wiedzą jednak, czym tak właściwie jest ono dla nich. Wydają się bardzo odizolowani od społeczeństwa. Nie lubią innych ludzi. Jeśli spotykają się ze znajomymi, to robią to tylko na pokaz, aby podbudować własne poczucie wartości. To dlatego kobieta ubiera bardzo wyzywający strój. Jedno zapewnia drugie o jego atrakcyjności i o tym, że jest obiektem pożądania innych ludzi. Lubią błyszczeć i być w centrum uwagi.
Każde z nich ma inne pragnienia, których odzwierciedleniem są marzenia i sny. Para ucieka w świat ułudy, by zakomunikować drugiemu swoje potrzeby. Mężczyzna pragnie mieć syna, z którego mógłby być dumny. By uświadomić to ukochanej, wymyśla malutkiego, brzydkiego chłopca o imieniu Wolność, którego usilnie chce zatrzymać w domu. Ona zaś chce postrzegać się jako piękną, kochaną, silną kobietę, podczas gdy tak naprawdę czuje się przytłoczona i przytłumiona. Wydaje się jej, że jest przezroczysta, niewidzialna, niezauważalna, niepotrzebna. Chociaż pozornie ich pragnienia nie wykluczają się, a nawet mogą się uzupełniać, nie dochodzą do porozumienia. Kiedy brakuje im już słów, grają w golfa.
"Ballada o Ricky i Ronnym" to piękna, a zarazem smutna, muzyczna opowieść o szukaniu sensu i zrozumienia. Niestety przez większość czasu postaci gubią się gdzieś pomiędzy własnymi słowami, pomiędzy tym, co nawet niewypowiedziane, niewyrażalne, ale oczekiwane przez partnera. Jednak, czy miłość to całkowite porozumienie? Ważna jest akceptacja słabości i pogodzenie się z wadami partnera. Bohaterowie zdają się rozumieć to na końcu, lecz ich wieczna melancholia i wewnętrzny niepokój nie pozwalają im żyć szczęśliwie. W ostateczności łykają tabletki, lecz nie wiadomo, jaki jest tego skutek. Odchodzą jako wolni ludzie decydujący o własnym końcu, czy może dzięki środkom odurzającym mogą znowu marzyć? Na projekcji filmu rysunkowego wylatują oknem - wolni, tak jak wcześniej ich przyjaciele - szukać szczęścia.
Marta Goławska
Teatralia Kraków
24 kwietnia 2009
Needcompany & MaisonDahlBonnema (Bruksela)
"Ballada o Ricky i Ronnym - Opera pop"
reżyser: Anna Sophia Bonnema, Hans Petter Dahl
pomysł i wykonanie: Anna Sophia Bonnema, Hans Petter Dahl
libretto: Anna Sophia Bonnema
muzyka: Hans Petter Dahl
kostiumy i światło: MaisonDahlBonnema
animacje: Jan Bultheel
34. Krakowskie Reminiscencje Teatralne, Kraków 20-26.04.2009 r.