Siła ruchu
"Rękodzieło artystyczne" to spektakl, który właściwie nie niesie ze sobą żadnego szczególnego przesłania. Jest to bowiem cykl krótkich opowieści przedstawianych za pomocą figur. Ciało ludzkie, które przybiera różne pozy, wygina się, znika w cieniu, żeby zaraz pojawić się jako zupełnie odmienna od poprzedniej postać.
Staram się patrzeć na ten spektakl pod kątem czysto artystycznym, teatralnym, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że owe nieme, znikające ciała, ich ruch i plastyczność odzwierciedlają rzeczywistą postać człowieka i jego wnętrza. Wnętrza, którego nie da się do końca poznać i przewidzieć jego reakcji - zupełnie tak samo jak nieprzewidywalna jest siła ruchu.
"Rękodzieło artystyczne" jest pokazem umiejętności teatralnych i pomysłowości aktorów. Nie jest to jednak widowisko budzące szczególnie niepokojące refleksje. Za wyjątkiem przełożenia wrażeń ze sceny na życie ludzkie, nie odkrywamy niczego więcej. Zaciekawia natomiast strona techniczna tego przedstawienia - sam pomysł i gra aktorska. Jest to bowiem kilka opowieści, kilka form przedstawienia świata za pomocą ruchu i figur. Aktorzy ubrani są w czarne stroje, mają zasłonięte twarze i wydają jedynie niezbędne do oddania nastroju czy ukazania dowcipu dźwięki. W czasie spektaklu nie pada ani jedno pełne słowo. Sceny są budowane dłońmi aktorów - to właśnie z dłoni powstają kolejne postaci, dłonie wyrażają emocje, dłonie są budulcem całego przedstawienia. Zamieniają się one w walczące zwierzęta, latające gołębie czy w linoskoczka.
"Rękodzieło artystyczne"
Niezwykłym elementem tego spektaklu jest rytm. Wszystkie sceny i postaci pojawiają się w określonym rymie, każdy element jest symetryczny względem innych. Scenografia uboga, ale wystarczająca - ona nie ma rozpraszać, ani przykuwać wzroku. To dłonie i ich perfekcyjnie zharmonizowany ruch są tym, co najważniejsze. Ciekawe są także płynne przejścia emocjonalne: mimo luźnego połączenia tematycznego scen, nie mamy wrażenia, że spektakl jest chaotyczny. Każda ze scen wyraża konkretne emocje i są one odczuwalne przez widzów głównie dzięki harmonii i perfekcjonizmowi wykonania. Na uwagę zasługuje synchronizacja ruchów i emocji - nie ma wątpliwości kiedy mamy do czynienia z żartem, kiedy z grozą, a kiedy ze wzruszeniem. I wszystko to odczuwamy, patrząc na dłonie, które grają harmonijnie względem siebie jak prawdziwi artyści.
"Rękodzieło artystyczne" jest wykonane w formie mało popularnej w teatrze. W większości wypadków oglądamy spektakle grane tradycyjnie - przez aktorów jako postaci opowiadanej historii. To przedstawienie jest dowodem na istnienie ciekawych i zastanawiających form wyrazu artystycznego. Nie jestem zbyt entuzjastycznie nastawiona do takich pokazów, nie znajduję głębszego sensu w wyborze takiej formy aktorstwa, ale szanuję pomysłowość twórcy i wysiłek zespołu. To bardzo trudny do zrealizowania spektakl - praca aktorów zasługuje na podziw i uznanie. Warto zobaczyć to przedstawienie, warto zastanowić się nad tą formą i nad przekazem takiego spektaklu: być może tkwi w nim jakaś ukryta prawda, którą odkryć można wśród tańczących, splecionych palców?
Ewa Hanusz
Teatralia Kraków
18 grudnia 2009
Teatr Figur w Krakowie
"Rękodzieło artystyczne"
scenariusz i reżyseria: Filip Budweil
muzyka: Paweł Steczkowski
obsada: Adrianna Dunin-Wąsowicz, Alla Maslovskaya, Hubert Michalak, Agata Sroka, Kinga Wilczyńska
premiera: 11 kwietnia 2008 r.
II Międzynarodowy Festiwal Boska Komedia, 7-14 grudnia 2009 r., Kraków