internetowy magazyn teatralny TEATRALIA - artykuły - "Słoneczna premiera w Teatrze Komedia"

Słoneczna premiera w Teatrze Komedia

Mówi się: jaki styczeń - taki cały rok. Być może reżyserzy uwierzyli w przesądy i celowo czekali z premierą "Słonecznych chłopców" do nowego roku. A jeśli one się sprawdzą, to Wrocław musi się przygotować na owocne 12 miesięcy w Teatrze Komedia.

"Słoneczni Chłopcy" to bardzo lekkie przedstawienie, wesoła opowieść o dwóch upartych staruszkach, niegdyś aktorach i wielkich przyjaciołach - dziś żywiących do siebie niewyjaśnioną urazę. Mają więc spotkać się po jedenastu latach, by razem znów zagrać w starym przedstawieniu, ale nie potrafią się porozumieć, ze względu na wzajemne żale z przeszłości i twarde charaktery.

Ten spektakl to w zasadzie półtoragodzinny kabaret, dosłownie. Skecz pogania w nim skecz, dowcip popycha dowcip, przypadkowy żart ociera się o zaplanowaną ripostę. Trudno jakiekolwiek z nich przytoczyć, zresztą najlepiej usłyszeć je na własne uszy, a nawet zobaczyć na własne oczy, bo pociechy dla wzroku też było co niemiara (choćby słodka, różowa piżamka a la śpioszki Willego czy komedia parzenia herbaty w chwili pierwszego spotkania obu panów). Wprost rozkoszni staruszkowie, choć zapewne wydaje im się, że brzmią groźnie w swoich sporach, groźbach i szantażach - doprowadzają widzów do śmiechu, plując na siebie, przekrzykując i wypominając dawne czasy. Obaj uparci, zgryźliwi i złośliwi, a przy tym zdziecinniali i uroczo nieprzejednani w swoich - jakże ważnych przecież - racjach. Groteska kipi ze sceny, komedia bije się na progu z tragifarsą - jakkolwiek nam problemy starych aktorów wydają się zabawne - oni są przecież całkiem na serio zaangażowani. I właśnie przez tę swą dziecięcą zawziętość tak wiele przychylności widzów zdobywają Al I Willy. Są całkowicie przekonywający; śmiejemy się z nich i dla nich, aktorzy "sklejają się" z postaciami i do ostatniej chwili nie wychodzą ze swych ról - nawet podczas końcowych braw udają, że mają problem z otwarciem drzwi wyjściowych.

"Słoneczni chłopcy"
plakat do spektaklu

Ciepły klimat mieszkania Willego Clarka, jego uśmiechnięty, radosny siostrzeniec, zresztą, nawet on sam - choć wydaje się zgorzkniałym złośliwcem - ma w sobie coś dobrego, sympatycznego, wywołującego uśmiech na twarzach ludzi. I choć sytuacja na scenie teoretycznie mogłaby wydawać się nieco przykra - chodzi przecież o niezatarte rany z przeszłości, utraconą, wieloletnią przyjaźń - spektakl podsuwa sygnały o dobrym zakończeniu i w żartobliwy sposób ujmuje ludzkie wady i konsekwencje, które one mogą powodować.

Faktycznie, jest happy end. Obaj panowie pogodzeni przytulają się w końcowej scenie, dowiadując się, że niedługo razem zamieszkają w Domu Starego Aktora, w New Jersey. Poza dawką dobrego humoru, spektakl przekazuje więc kilka prostych, rozsądnych prawd o współżyciu z otoczeniem, konieczności szukania kompromisów i sile prawdziwej przyjaźni mądrych ludzi.

Reżyserzy spektaklu zgrabnie posłużyli się autotematyzmem. Aktorzy poza tym, że grają w przedstawieniu, na które przyszli widzowie, a więc poza tym, że są aktorami "Słonecznych chłopców", stają się nagle aktorami Teatru Variétés zamiast Teatru Komedia, a miast sztuki Neila Simona wystawiają skecz o doktorze i podatniku. Spektakl w spektaklu to dość ciekawy sposób na zachwianie świadomości widza. Przedstawienie, które ma być zagrane - a więc przedstawienie Luisa i Willego, nie Danielewskiego i Gwita - staje się w pewnym momencie jedynym dziejącym się na scenie spektaklem. Zza pleców publiki rozlega się głos scenarzysty, ponaglającego rozkapryszonych aktorów, polecenie przygaszenia świateł, zapowiedź występu i opuszczenia kurtyny. Zupełnie tak, jakby ktoś z wrocławskiej sceny teatru przeniósł - nie tylko akcję czy fabułę, ale przede wszystkim nas, widzów - do teatru w Nowym Jorku.

Naprawdę dobra jest komedia Simona, której przedstawienie rzeczywiście śmieszy. Szczęście, że interpretacja nie zabiła iskry dobrego humoru i błyskotliwych puent. I dobrze, że artyści Teatru Komedia, to nie tylko aktorzy, ale też kabareciarze i ludzie z wielkim pokładem poczucia humoru. Inaczej sukces tej miary byłby niemożliwy. Polecam z czystym sumieniem. Jestem przekonana, że wrocławska publika zakocha się w tym przedstawieniu.

Karolina Obszyńska
Teatralia Wrocław
26 stycznia 2010

Teatr Komedia we Wrocławiu
Neil Simon
"Słoneczni chłopcy"
przekład: Mira Michałowska
reżyseria: Wojciech Dąbrowski / Paweł Okoński
Kostiumy: Bajka Tworek
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Siostra Keks/Pielęgniarka: Dorota Rusek
Al: Bogusław Danielewski
Bem: Krzysztof Grębski
Willy: Lech Gwit
przedpremiera: 21 stycznia 2010 r.