Śliczna laurka
Przewodnią ideą tego muzyczno-poetyckiego spektaklu było nawiązanie do salonowych tradycji XIX wieku, kiedy to we wspólnym gronie arystokraci spotykali się, aby porozmawiać na różne tematy, głównie o szeroko pojętej sztuce, pokazać się w towarzystwie i miło spędzić czas śpiewając i tańcząc. A wszystko to uroczo wygładzone i podkolorowane.
Już wchodząc na salę Sceny Kameralnej Opery Krakowskiej, można było zobaczyć ładną, jednak mimo wszystko trochę banalną i zachowawczą, scenografię (autorstwa Anny Sekuły będącej również pomysłodawczynią kostiumów) z fortepianem w centralnym punkcie sceny.
Na samym początku spektaklu dumnie wkracza Hrabina, witając się z siedzącymi w pierwszych rzędach widzami dystyngowanym skinięciem głowy, sygnalizując tym samym, iż każdy jest członkiem tego towarzystwa, każdy uczestniczy w spotkaniu. Następnie pojawiają się goście Hrabiny. I rozpoczyna się biesiada z pieśniami takich kompozytorów, jak na przykład Zygmunt Noskowski, Eugeniusz Pankiewicz. Pieśni przeplatane są fragmentami konwersacji, wierszami Cypriana Kamila Norwida oraz utworami Fryderyka Chopina.
"Śpiewam miłosny rym"
fot. J. Wrzesiński
Niestety, całość wypada trochę statycznie, a niektóre momenty mogą być wręcz nużące. Jednak najbardziej zadziwiające dla mnie, jako widza, było to, iż twórcy tak łatwo wpadli w pułapkę patosu i sztuczności prowadzących momentami do śmieszności, którą przecież z łatwością można było przewidzieć.
Słowa wielkiego uznania należą się zespołowi artystycznemu występującemu w przedstawieniu. Chór opery pod kierownictwem Marka Kluzy był bohaterem spektaklu, a zarazem najmocniejszym jego punktem.
Odebrałam spektakl jako udany, gdy spojrzeć na niego pod kątem kameralnego, rozrywkowego widowiska na wyższym poziomie, sprawnie poprowadzonego technicznie, pięknego wizualnie. Jednak nie znalazłam ani głębszego przesłania, ani emocjonalnego przeżycia. A może po prostu nie było czego szukać...
Katarzyna Dreszer
Teatralia Kraków
9 marca 2010
Opera Krakowska
"Śpiewam miłosny rym"
scenariusz: Włodzimierz Nurkowski
reżyseria: Włodzimierz Nurkowski
scenografia: Anna Sekuła
kostiumy: Anna Sekuła
kierownik muzyczny: Marek Kluza
ruch sceniczny / choreografia: Kinga Kużdzał
obsada:
Hrabina - Bożena Adamek, Dagmar Bilińska
Bogumił - Błażej Wójcik
Ambroży - Kajetan Wolniewicz, Stefan Szramel
Konstanty - Michał Kutnik, Maurycy Popiel
Aleksander - Stanisław Knapik
Maurycy - Adam Sadzik
Beatrycze - Kamila Mędrek-Żurek, Joanna Wodo
Lokaje: - Jarosław Dijuk, Jan Migała, Łukasz Zakrzewski
Dama - Małgorzata Hyży-Wypart, Maria Mitkowska
Gość - Marcin Herman, Rafał Pawłowski
premiera: 6 lutego 2010 r.