Narkotyk, który nie uzależnia
Opium to narkotyk, który wciąga i uzależnia. "Opium" Grupy Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej, zaprezentowane na lubelskich Juwenaliach, niestety nie do końca podziałało na widzów jak narkotyk.
"Opium"
Inspiracje do powstania spektaklu "Opium", według koncepcji Anny Żak, były różnorakie - nieco odlegle od siebie, ale ostatecznie stworzyły dość jednolitą całość. Przedstawienie miało rozwijać atmosferę wcześniejszej etiudy GTWPL opartej na "Karuzeli z Madonnami" Ewy Demarczyk. Niestety, nie widziałam tej choreografii, więc nie jestem w stanie się odnieść do tego, jak duża to inspiracja. Drugim źródłem była twórczość Jeana Cocteau, francuskiego artysty urodzonego pod koniec XIX wieku. Wszechstronnie utalentowany, zajmował się poezją, malarstwem, filmem i innymi dziedzinami sztuki, głównie futurystycznej, surrealistycznej i kubistycznej, czego ślady znajdujemy w spektaklu. Cocteau uzależniony był od opium, kilkukrotnie przechodził kuracje odwykowe, a podczas jednej z nich napisał kontrowersyjny dziennik, właśnie o tytule "Opium". Ostatni trop wiedzie natomiast do Opium Art & Fashion - niezwykłej lubelskiej galerii sztuki użytkowej, gdzie panie ceniące niepowtarzalność swojego wyglądu z pewnością znajdą coś dla siebie. Choreografia jest wyrazem fascynacji kobiecością, modą oraz odwiecznym upodobaniem kobiet do pięknych strojów. Tancerki występują tu w stylowych czerwono-czarnych sukniach wieczorowych (choć nie w każdym przypadku pięknych), które zaprojektowała El Bruzda, znana już w Lublinie projektantka kostiumów teatralnych. Długie suknie może są widowiskowe, ale niestety w znacznym stopniu krępują ruchy kobiet. O wiele lepiej wypadają środkowe sekwencje, gdy tancerki mają na sobie krótkie, satynowe (i jakże seksowne) halki. Wtedy ruchy ich ciała są niczym nieograniczone, a dziewczyny nie plączą się w falbanach.
"Opium"
Spektakl trwa godzinę, którą wypełnia taniec ośmiu kobiet. Tańczą we wspólnych układach, lecz każda z nich otrzymuje także chwilę na solowy popis. Wtedy może pokazać, co dla niej może stanowić tytułowe opium. W tańcu wykorzystywane są liczne rekwizyty, na scenie znajdują się drewniane krzesła, stół, drzwi od szafy, szkatułki, a jednak chwilami do spektaklu wkrada się monotonia. Pokaz dużo by zyskał, gdyby niektóre sceny stały się nieco bardziej dynamiczne.
Całość konsekwentnie utrzymana jest w kolorze czerwonym, zielonym i czarnym. W tych barwach są stroje, cześć rekwizytów i światło. Ważne są kieliszki z czerwonym i zielonym płynem, z których popijają dziewczyny. Scena tańca z kieliszkami w ręku jest jedną z najciekawszych. Takie kieliszki widzowie napotkali już w holu Chatki Żaka, przed wejściem, gdzie intrygująco stały na stoliku wyłożonym fragmentem żywej murawy oraz przy kasie, budząc ciekawość widzów. Taka sama trawa znalazła się na scenie, wprowadzając elementy wiosennego klimatu. Jednak nastrój całości oddalony był od radosnej wiosny, związanej z Juwenaliami, w ramach których spektakl miał swoją premierę. Na scenie było dość poważnie, przeważały spokojne ruchy, dostosowane do muzyki klasycznej, autorstwa Grzegorza Lateckiego i pochodzącego z Hiszpanii Alberto Iglesiasia. Trzeba przyznać, że muzyka była jednym z najważniejszych atutów spektaklu. A jednak wykreowany, surrealistyczny świat kobiet nie końca wciąga, nie pochłania i nie uzależnia jak prawdziwe opium.
Wioleta Rybak
Teatralia Lublin
31 maja 2010
Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej
"Opium"
koncepcja, choreografia, reżyseria: Anna Żak
taniec: Ewelina Drzał, Agnieszka Duda, Dominika Jarosz, Małgorzata Krasowska, Małgorzata Kwiecień, Beata Mysiak, Karolina Sularz, Dorota Świć-Kęcik
muzyka: Ryszard Latecki, Alberto Iglesias
kostiumy: El Bruzda
premiera: 21 maja 2010 r.
Lubelskie Dni Kultury Studenckiej - Juwenalia 2010.