Klasyka bez słów
Baśń "Piękna i Bestia" należy do kanonu literatury dziecięcej. W Teatrze im. H. Ch. Andersena przedstawiono ją w sposób zaskakujący - za pomocą tańca oraz muzyki Mozarta. Feeria kolorów, gestów, uczuć pokazana bez słów - tak najkrócej można określić tę realizację.
Bella, najmłodsza córka kupca, ratuje ojcu życie i zgadza się zamieszkać w pięknym, acz zaklętym pałacu, którego właścicielem jest tajemnicze monstrum - Bestia. Mali widzowie mają możliwość obejrzenia perypetii dziewczyny, która powoli zakochuje się w potworze. Jest to przecież opowieść o mocy miłości, która jest silniejsza niż śmierć i potrafi pokonać wszystko.
"Piękna i Bestia"
Interesujące są środki użyte do misternej konstrukcji przedstawienia. Przede wszystkim jest to niezaprzeczalnie teatr tańca, a Anna Żak z Lubelskiego Teatru Tańca świetnie wciela się postać tytułowej Pięknej. Jest bardzo wyrazista i dokładna przez cały czas trwania spektaklu. Emocje wygrywane każdym ruchem, gestem i mimiką twarzy są autentyczne i nieprzerysowane. Aktorka filuternie lawiruje pomiędzy przedmiotami znajdującymi się na scenie. W dodatku jest bardzo krucha i lekka, niemalże jak baletnica, co podkreślają jej płynne i precyzyjne ruchy. Partnerujący jej Daniel Arbaczewski w roli Bestii ma zadanie niezwykle karkołomne. Wszystko przez to, że jego kostium to jedna wielka "lalka". Wiadomo, że rola potwora, który kiedyś był przystojnym młodzieńcem, wymaga odpowiedniej charakteryzacji. I takową aktor posiada - jest wielkim, zgarbionym monstrum, którego kostium sterowany jest całym ciałem aktora. Wymaga to od niego nie tyle dużej wytrzymałości fizycznej, co umiejętności sprawnego poruszania się i ukazywania emocji bez odsłaniania twarzy. Dopiero w finale z tego szkaradnego stroju niejako "wylęga się" młodzieniec.
"Piękna i Bestia"
W spektaklu szczególnie interesujące są rozwiązania scenograficzne, dzięki którym wyraźnie można rozgraniczyć część, w której panuje zły urok rzucony na Bestię od momentu szczęśliwego zakończenia. Zamek oraz wiodący do niego las są utrzymane w zimnej, burej tonacji, zaś zaklęci w przedmioty codziennego użytku służący odziani są w czarne stroje. Wszechobecny jest również nastrój grozy, którego nie przełamuje nawet przybycie niewinnej Belli. Czerń skontrastowana jest tu z krwistą czerwienią róż - jedyną ostoją piękna w zaklętej twierdzy. Jednak, w miarę rozwoju akcji, róż pojawia się coraz więcej, zaś gdy dochodzi do szczęśliwego zakończenia zarówno wróżka - Róża, pojawiająca się w czarnej sukni, jak i cała sceneria przeobrażają się wraz z Bestią w piękną, wielobarwną konstelację kwiatów, w której dominuje soczysta zieleń z domieszką innych, tęczowych kolorów. Obrazuje to jak dobro zwycięża zło. Podobnie jak po nocy zawsze nastaje dzień.
"Piękna i Bestia"
Z kostiumów, poza wspomnianym już strojem Bestii, uwagę zwracają funkcjonalne i niekrępujące ruchów stroje Czajnika, Krzesła, Kołdry i Lampy. Ten kwartet porusza się co prawda wedle innych zasad, drepcząc rytmicznie po scenie, ale także tańczy wraz z tytułową bohaterką.
Wszystkie te zabiegi dążą do tego, by utwór, choć nie pada w nim ani jedno słowo, był czytelny dla małego widza. Jednak nie stało się tak do końca. Część dzieci pytała nauczycieli, co się dzieje na scenie, gdyż nie rozumiały kolejnych epizodów. Pozostaje tylko radzić, by przed obejrzeniem spektaklu dorośli przybliżyli podopiecznym treść tej niezwykłej baśni, w której dobro zwycięża zło.
Anna Petynia
Przysposobienie Krytyczne (Lublin)
13 kwietnia 2010
Teatr im. H. Ch. Andersena w Lublinie
"Piękna i Bestia"
scenografia: Anna Chadaj
choreografia: Katarzyna Aleksander-Kmieć
opracowanie muzyczne: Katarzyna Aleksander-Kmieć
obsada:
Piękna - Anna Żak (gościnnie, Lubelski Teatr Tańca)
Bestia - Daniel Arbaczewski
Ojciec - Jacek Dragun
Siostra I - Mirella Rogoza-Biel
Siostra II - Wioletta Tomica
Róża - Roma Drozdówna
Czajnik - Piotr Gajos
Lampa - Bartosz Siwek
Kołdra - Bogusław Byrski
Krzesło - Konrad Biel
premiera: 13 września 2008 r.