Daleka bliskość
Panie z duetu d & a udowadniają, że nie potrzeba wielu środków, by oczarować widza stworzonym na scenie obrazem. "Daleko od ciała" to spektakl nasycony niesamowitą energią, tworzący wyjątkowy nastrój, którego magii nie można się oprzeć.
D & a dance action, czyli Daria Dziedzic i Anna Żak, to projekt, w którym wymienione panie występują jako tancerki w stworzonej przez siebie choreografii. Każdy element ich spektaklu współgra ze sobą - w czarnej przestrzeni wypełnionej dymem, ruch, światło i muzyka tworzą perfekcyjną całość. Nie dopatrzymy się tu konkretnie opowiadanej historii - "Daleko od ciała" to ciąg epizodów o relacjach między ludźmi, ich emocjach, miłości, przyjaźni. Ważne, że aby zrozumieć drugiego człowieka, najpierw trzeba dobrze poznać swoje wnętrze. Wzajemne przyciąganie i odpychanie, jednoczesna potrzeba bliskości i zachowania niezależności, zostały świetnie oddane przez kobiecy duet. Ania i Daria - tak różne od siebie - prezentują dwa odrębne światy, które mimo chwilowych konfliktów, uzupełniają się wzajemnie i jednoczą w finale.
"Daleko od ciała"
fot. madmax
Ale zgodnie z tytułem - to także spektakl o tym, jak pokonać przeciwności ciała, by być od niego "daleko", oderwać się od tego, co przyziemne. Ludzie marzą o lataniu, bo daje poczucie oderwania się od rzeczywistości, wzniesienia się ponad przeciętność, a co za tym idzie przezwyciężenia ograniczeń, jakie nakłada na nas otoczenie. W tym przypadku widowiskowy lot staje się możliwy dla kobiet dzięki linie umieszczonej nad sceną. Widzowie też mogą bujać w chmurach, przywołanych jako wizualizacja na macie podniesionej z podłogi przez jedną z tancerek. Przez to wydaje się, że niebo jest tak blisko nas, a realizacja marzeń - na wyciągnięcie ręki.
Tancerki wznoszą się w górę przy pomocy liny, ale też dzięki huśtawce, która nie musi być wyłącznie miejscem dziecięcych zabaw, ale może stać się również elementem ciekawie zastosowanym w tańcu. Dodatkowo wykorzystana zostaje jej spodnia strona - lustro, w którym przegląda się jedna z tancerek, a także odbija się błysk reflektora. Kreowanie przestrzeni za pomocą światła w prezentowanym spektaklu jest niezwykle ważne, należy docenić tu pracę jego realizatora, Grzegorza Polaka. Jasne smugi, przecinające gęstą ciemność, niby promienie słońca, dają oszałamiający efekt. Poszczególne sceny oddzielone są chwilami ciemności, po których tancerki za pomocą oświetlenia przedstawiane są w innych sytuacjach, zmienia się ich styl poruszania i muzyka. Umiejętnie dobrano dźwięk, wykorzystując elektroniczne kompozycje takich twórców jak Oren Ambarchi, Fennesz, czy Muslimgauze. W niektórych momentach tłem dla tańca staje się oddech tancerek lub głośny stukot obcasów z oddali, dodatkowo potęgujący napięcie. Uwagę zwracają kostiumy, a zwłaszcza półprzezroczysta bluzka Ani, powielająca motyw pojawiających się wcześniej pasów.
"Daleko od ciała"
fot. madmax
Na scenie przeważają ruchy powolne i delikatne, choć pojawiają się też elementy zdecydowanie bardziej dynamiczne, czy nawet agresywne, jak brutalne uderzanie ciałem o ściany. Choreografia Anny Żak i Darii Dziedzic jest starannie opracowana, kobiety świetnie ze sobą współpracują podczas scen tańczonych w duetach, czemu raczej nie można się dziwić, gdyż spektakl grany jest już niemal od dwóch lat - widoczne jest, że panie miały czas na dopracowanie każdego szczegółu. Ale po raz pierwszy "Daleko do ciała" pokazano w Art Studio Chatki Żaka - sali, gdzie tancerki mają więcej przestrzeni. Dzięki temu spektakl zyskuje na rozmachu, przy jednoczesnym zachowaniu kameralności.
Wioleta Rybak
Teatralia Lublin
10 kwietnia 2010
d & a dance action
"Daleko od ciała"
koncepcja, choreografia, taniec: Anna Żak, Daria Dziedzic
muzyka: Oren Ambarchi, Fennesz, Muslimgauze
reżyseria świateł: Anna Żak, Daria Dziedzic, Grzegorz Polak
współpraca techniczna, realizacja świateł & video: Grzegorz Polak
produkcja: Teatr Centralny (Centrum Kultury w Lublinie)
premiera: 16 maja 2008 r.